“Black Mirror” maar dan echter en erger

25/01/2019 § Een reactie plaatsen

Iedereen vindt moderne technologie allemaal gezellig en leuk enzo, totdat ze eens een aflevering van “Black Mirror” hebben gezien en helemaal beginnen te freaken. Maar ik heb geen futuristische/apocalyptische/1984-achtige Netflix-serie nodig om mij ongemakkelijk te voelen door bepaalde technologieën.

Zo voel ik mij al sinds mijn eerste week op mijn werk persoonlijk aangevallen door het geurding in de toiletten. Dat rotding springt altijd aan zodra ik binnenkom in het wc-kotje, alsof ik een mega vortige stinkende vetlap ben wiens lichaamsgeur alleen al de sensoren van dat geurding als dusdanig triggeren dat het onmiddellijk van die vieze lavendel moet beginnen rondspuiten.

geurding ps

Ook als ik lekker lig te chillaxen in mijn zetel in mijn chillkleren onder mijn deken en met mijn Pepsi Max, word ik lastiggevallen door technologie. Wanneer Netflix mij na een compleet arbitrair verloop van tijd vraagt “of ik er nog ben?”, word ik instant superzelfbewust van mijn vrijetijdsbesteding terwijl Netflix toch eigenlijk werkelijk totaal geen zaken heeft met of ik er nog ben of niet.

netflix ps

Waar de mysterieuze algoritmes van het internet mij zowel begrijpen in het diepst van mijn verlangens alsook mij extreem onzeker maken over mijn interesses, is het suggereren van YouTube-filmpjes en podcasts, gebaseerd op mijn voorkeuren. Enerzijds ben ik blij dat YouTube en podcasts-apps weten dat ik enkel geïnteresseerd ben in griezelige true crime docu’s over de ergste zondaars van de wereld, anderzijds voel ik me toch steeds nogal gegeneerd als er mij voorgesteld wordt om meer te zien van “Britain’s Darkest Taboos” of als er mij gevraagd wordt of ik genoten heb van de laatste podcast van “Small Town Murder”. (Een keer was ik op een familiefeest en wilde ik foto’s van mijn kat laten zien aan mijn tante, want zo ben ik wel, en unlockte ik mijn GSM en stond deze Google Search nog open. Niet omdat ik een fetisjist ben van mannen in vrouwenlingerie maar wel omdat ik eerder die dag een documentaire had gezien over deze enge onderbroeken-verzamelende crimineel. Ik heb zelfs geen poging ondernomen om dit uit te leggen en ben gewoon overgegaan tot foto’s van Kali.)

psychopaat

Onzeker over mijn intelligentie word ik dan weer van die aartsmoeilijke Captcha-challenges waarbij ik moet bewijzen dat ik geen robot ben door absurde en compleet onmogelijke opdrachten uit te voeren zoals het herkennen van verkeersborden en auto’s op foto’s. Eerst denk ik nog “jaaaa da’s keigemakkelijk, in het echte leven herken ik zeer zeker auto’s van andere voertuigen!”, maar dan komen de foto’s die allemaal supervaag en dubbelzinnig zijn, slaat de angst mij om het hart en maak ik blijkbaar de ene fout na de andere.

captcha

Spotify heeft dan weer een tijdlang gedacht dat ik een of andere geobsedeerde Germanofiel was door mij maandenlang akelige Duitse liedjes op te dringen in mijn “Discover Weekly”.

spotify

Tevens werd ik door moderne technologie pijnlijk en gedwongen geconfronteerd met mijzelf als ik 9997889898 liter Pepsi Max wilde bestellen bij CaddyHome. Zelfs na ettelijke bestellingen en leveringen bleef de website mij vragen of ik zeker was van deze hoeveelheid.

caddyhome kutwinkel pepsi max nom

(Ter info: de gebruikte foto’s van mezelf heb ik niet eens moeten trekken voor deze gelegenheid, ik heb die op mijn GSM gevonden want blijkbaar had ik in een overdramatisch moment een serie foto’s naar mijn vriend gestuurd toen ik eens een dag ofzo een polsbrace moest dragen.)

Advertenties

Google en de goddelijke creatie van de princekoek

10/11/2012 § 3 reacties

Mijn blog is intussen al een jaar en half oud, en ongeveer een half jaar inactief. Toch krijg ik nog regelmatig  van vrienden/familie/collega’s de vraag of ik niet eens een nieuwe post ga schrijven. Ook onbekenden vinden nog steeds de weg naar mijn blog, en wel via Google. Op WordPress kan ik zelfs zien via welke zoektermen iemand op “Capriolen” terechtkomt.

De top 10 van all time meest gebruikte zoektermen zijn echter niet de meest flatterende. Ze gaan allemaal over gebroken tenen en opgezwollen gezichten en ogen. Pas op de 10de plaats staat mijn naam.

gebroken teen 46
koek 24
opgezwollen gezicht 23
gezwollen oog 21
opgezwollen ogen 17
gebroken voet 16
opgezwollen oog 16
gezwollen ogen 15
gebroken grote teen 13
sanne crombecq 12

Uit een grondige analyse van de zoektermen blijkt echter tevens dat sommige mensen succesvol beroep hebben gedaan op mijn blog.

Zo heb ik de persoon die het internet doorzocht naar “onderwerpen voor ongemakkelijk telefoongesprek” ongetwijfeld op het juiste spoor gezet met mijn post over ongemakkelijke gesprekken (niet per se telefonisch, maar op alle communicatievormen van toepassing):

“WAT? gesprekken die tandenknarsend pijnlijk, awkward, doodweg onzinnig of hemeltergend saai zijn. conversaties waaraan elke weldenkende mens zo snel mogelijk een einde zou willen maken, maar waaraan hij om een of andere reden niet kan ontsnappen. een wezenlijk kenmerk van zulke gesprekken is het banale en triviale onderwerp (doorgaans het weer).”

Hopelijk is ook mijn foto van een konijn met een pannenkoek op zijn hoofd een nuttige bijdrage geweest.

Verder heeft de persoon met de prangende vraag “hoe maak ik zo’n mooie veeg met puree op een bord” ongetwijfeld iets opgestoken van mijn schrijfsel over de treffende gelijkenis tussen kattenkots en gerechten van sterrenchefs (met “zo’n mooie veeg met puree”, jawel):

“een mooie presentatie op het bord, uitgelegd aan de hand van kattenkots, ziet er als volgt uit. eten wordt brokkerig en “casual” (niet strak en symmetrisch, da’s zoold school) gepresenteerd in een lijn. deze rommelige lijn van eten wordt gekenmerkt door verschillende kleurtjes, hier en daar een hoogteverschil, versierd met een bladje munt ofzo. maar desalniettemin een lijn zoals deze ook uit uw liefste huiskamertijger spuit wanneer die te hard heeft liggen schrokken of plezierig gras heeft zitten eten. deze “eetlijn” wordt vervolgens versierd met enkele vegen errond op het bord. de uitgeveegde strepen puree of saus (doorgaans balsamico, al is dat al te mainstream tegenwoordig) zijn het evenbeeld van wat mijn kat op de vloer teweegbrengt als zij haar braaksel tevergeefs wilt ondergraven met haar poezelige voorpootjes, maar hier uiteraard niet in slaagt en in plaats daarvan de grond besmeerd met vegen kots en andere samengeraapte vuiligheden van de grond. de “spatten” eten, waar sterrenchefs graag het bord verder mee opvullen, manifesteren zich eveneens in het overgeefsel van katten: braken gebeurt immers meestal in fasen, waarbij de kat zich enkele centimeters verplaatst (bijvoorbeeld van de leren zetel naar het perzische tapijt, kwestie van toch zacht te zitten tijdens deze vervelende gebeurtenis) om daar verder over te geven.”

Ik gaf een duidelijk en klaar advies aan de hand van deze metafoor en hoop dan ook dat sterrenchefs-in-spe er iets aan gehad hebben.

Nog iemand anders (of dezelfde persoon, met dan wel zeer veel eigenaardige vragen en een eclectisch interessegebied) zocht via zoekmachines naar een “levensles van foute mensen“. Los van het feit dat ik me wel afvraag hoe en waarom ik blijkbaar kwalificeer als “foute mens”, denk ik wel dat ik enkele zinvolle onderrichtingen heb gegeven in mijn stuk over late levenslessen:

“LATE LEVENSLES 2: vrije uitloop kippen zijn niet dolgelukkige kippen met eindeloze velden ter hunner beschikking. bezorgd om dierenleed als ik ben, kocht ik uiteraard enkel eieren van vrije uitloop kippen. ik stelde mij hier dan een kippenparadijs bij voor, waar de kip van haar ei beviel in volkomen hygiënische en medisch verantwoorde omstandigheden, waarna mamakip terug buitenhuppelde richting horizon, door groen gras en onder een warm zonnetje. dit blijkt echter een ietwat naiëve voorstelling te zijn van het lot van een vrije uitloop kip.”

Tot slot meen ik ook te hebben bijgedragen aan de gemoedsrust van de persoon die in Google de volgende hartverscheurende hulpkreet uitte: “help mijn poes is een geheim agent“. Misschien is zijn kat eveneens totaal weerloos als het over eten gaat:

“de meest recente kamikaze-actie voerde kali uit in ons appartement in antwerpen (derde verdieping). ze sprong via een bureau naar een openstaand raampje en balanceerde enkele seconden op de rand, klaar om naar beneden te donderen. mijn zus – ook reeds gekend met kali’s straffe stoten – probeerde haar van de afgrond terug te lokken door haar naam te roepen. geen succes… (logisch misschien, want haar eigenlijke naam is waarschijnlijk iets als Андреевна Владимировна Достоевский). vervolgens besloot mijn zus om kali’s zwakste punt – haar kryptoniet als het ware – in de strijd te gooien: eten. ze riep “koekje! koekje!” en kali twijfelde geen milliseconde: ze stond meteen luidkeels te miauwen op de toog in de keuken om het beloofde koekje in ontvangst te nemen. she’s gone native.”

Uit de analyse van de zoektermen blijkt echter ook dat ik enkele mensen heb moeten teluerstellen. Ik vrees dat ik de personen die op deze blog terechtkwamen door het zoeken naar “homo banaan”, “fetisch verpleegster”, “bloedgeven in de bus”, “dikke homo hamster”, “harde schijf ontsteking in het gezicht”, “geslachtsdelen ijs”, “lavabo voor gehandicapten”, “banaan in mijn kut”, “aanleg kippenparadijs”, “homo belevenissen”, “zak over je hoofd en weggooien”, “verbrande kip, tekening” en “warm zonnetje”, niet heb kunnen helpen met hun intense zingevingsvragen.

Er was echter een levensvraag die ik niet onbeantwoord kon laten, namelijk: “wanneer kwamen de eerste prince koeken ?” en de hiermee gepaard gaande eerder stellige zoekterm “eerste princekoek“. Bij deze de geschiedenis van de princekoek.

“bad boys” wasmiddel

20/05/2011 § 3 reacties

een straat van mij thuis, ironisch genoeg vlak tegenover een kerk, is er een homo en/of sm-winkel. ik zeg “homo en/of sm” omdat bepaalde clues in die richting wijzen. de naam bijvoorbeeld (“bad boys”), de holebi-vlag die er trots wappert en, vooral, de etalage. in de vitrine liggen steevast gigantische dildo’s (maar echt GIGANTISCH, ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er vandaag heb zien liggen met een diameter van MINSTENS 15 cm), gasmaskers, leren tanga’s, zweepjes, combatboots, etc. dingen die ik in ieder geval niet associeer met een 21-jarig heteromeisje, maar met homo’s en/of sm’ers.

terwijl deze winkel misschien nog choquerend was de eerste keer dat ik nietsvermoedend naar de videotheek ging om nog eens “spice girls: the movie” te huren, ben ik er ondertussen al wel aan gewend. ik had dus niet gedacht dat ik, na honderden videotheekbezoeken op sint-pietersvliet, nog verbaasd zou zijn door de homo en/of sm winkel in kwestie. had ik mij even vergist!

vandaag trok ik, zoals zovele keren, naar de videotheek om een pot ijs te gaan halen. rustig wandelde ik over de veemarkt en langs de bewuste winkel. zoals gewoonlijk worp ik een nieuwsgierige blik op de etalage (ook ik ben niet immuun voor de eigenaardigheid van werkelijk GIGANTISCHE dildo’s) en tot mijn grote verbazing lagen er, tussen de leren kledingingstukken en extreem gigantische dildo’s, meerdere pakken wasmiddel.

wasmiddel!? inderdaad, wasmiddel. wasmiddel as in dash, ariël, etc. danig van streek door deze plotse en onverklaarbare koerswijziging van “bad boys”, wandelde ik verbouwereerd verder naar de videotheek. na het inslaan van mijn broodnodige voorraad ijs, had ik mijzelf er intussen van overtuigd dat ik het mij ongetwijfeld gewoon ingebeeld had. toen ik de winkel terug passeerde bleek mijn verbazingwekkende vaststelling echter juist: er stonden allerlei pakken en dozen wasmiddel in de vitrine. niets bleek nog zeker in deze wereld!

vermits ik over enige zelfkennis beschik, sloot ik het niet volledig uit dat ik gewoonweg niet op de hoogte was van het seksueel nut van wasmiddel in de homo en/of sm wereld. ik moest en zou dit nut echter te weten komen en het hield mij zodanig in de ban dat ik enkele uren later in google combinaties zat in te tikken van “wasmiddel”, “homo’s” en “sm”. dit alles spijtig genoeg zonder resultaat. elke keer ik op ENTER drukte, maakte mijn hart echter een sprong. ik heb namelijk al enkele zeer traumatiserende ervaringen achter de rug bij het intikken van bepaalde – voor meerdere interpretaties vatbare – woordencombinaties.

zo ben ik, bij het opzoeken van naaipatronen, eens per ongeluk gestoten op een pornofilmpje met een oma in de hoofdrol. ik heb er nog altijd nachtmerries van. ook was ik een teleurstelling in de mensheid rijker de dag toen bobke, ons konijn, een ontsteking aan zijn geslachtsdelen leek te hebben. het intypen van “konijnpenisproblemen” in google leidde immers tot links en foto’s met een heel ander soort “bunnies” en een heel ander soort penisproblemen.

ik kan het echter niet enkel op de vunzigheid van andere internetbezoekers steken. het zal ook wel aan mijn ietwat naïeve en onbeheerslijk nieuwsgierige persoonlijkheid liggen. zo kon ik het niet laten om, nadat marijke de prostituee wekenlang gehyped werd door humo, haar website eens te bezoeken. ik had mij, jong en onbezonnen als ik was, verwacht aan een professionele website die een dienst aanbood (de dienst zijnde seks). mijn verwachtingen werden de grond ingeboord toen ik op haar frontpage meteen allerlei foto’s van trio’s en dergelijke voorgeschoteld kreeg.

en toch… toch… wil ik nog altijd graag weten waarom er wasmiddel in die etalage stond.

*edit 27/05/2011: enkele foto’s van de bewuste winkel en de huidige verwarrende etalage: leren tanga’s, sm-poppetjes, gigantische didlo’s en uiteraard het wasmiddel*

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met internet voor "Capriolen" - de alledaagse belevenissen van Sanne.