Sanne in de OK: operatie 2.0

07/07/2014 § 4 reacties

Oktober 2013 was niet bepaald de beste maand van mijn leven. In die maand liep mijn relatie van 5 jaar op de klippen, moest ik daardoor verhuizen én moest ik geopereerd worden aan mijn knie nadat ik tijdens het voetballen gevallen was.

De week voor mijn operatie viel samen met de week dat ik gedumpt was. De weken na mijn operatie -toen ik moest revalideren- vielen samen met de weken dat ik pas gedumpt was en met de weken waarin ik een nieuw appartement moest zoeken, meubels moest kopen en moest verhuizen. In de weken voorafgaand en na mijn operatie heb ik liters Ben&Jerry’s verorberd, de eerste drie seizoenen van “Game of Thrones” gezien en blijkbaar elke dag wenend mijn zus opgebeld. Soms allemaal tegelijkertijd.

knie3

De dag van de operatie zelf verliep niet vlekkeloos. ’s Ochtends had ik al per ongeluk bijna ontbeten uit gewoonte, terwijl ik nuchter moest blijven. Vervolgens had ik stiekem “mijn medicijnen genomen met een slokje water” omdat ik bijna omkwam van de honger en dorst. Die ochtend moest ik met een taxi naar het ziekenhuis. Ik geraakte al amper in het taxibusje met mijn kapotte knie en moest dan onderweg ook nog eens geld gaan afhalen om de chauffeur te kunnen betalen.

Eens aangekomen in het ziekenhuis, werd ik smalend door de gangen geleid als “de VIP” omdat ik via mijn hospitalisatieverzekering een eenpersoonskamer kreeg terugbetaald. Dan zette de verpleegster, voor ik er erg in had, een gigantische pijl op mijn verkeerde been, “zodat de chirurg wist waar hij moest zijn“. Toen ik haar duidelijk maakte dat de chirurg onder geen enkel beding bij mijn rechterknie moest zijn omdat het mijn linkerknie was die geopereerd moest worden, werd ik niet geloofd en belde de verpleegster wantrouwig de chirurg. Die had blijkbaar per vergissing “rechterknie” op het blad gezet en gaf toe dat het mijn linkerknie was “waar hij moest zijn“. Desgevallend probeerde de verpleegster de dikke rode pijl op mijn rechterbeen weg te vegen en af te schuren. Tevergeefs. Ten slotte zette ze er dan maar een kruis over en een nóg grotere pijl op mijn linkerbeen.

Nadat ik uiteindelijk onder het gewicht van een ondraaglijk schuldgevoel had toegegeven dat ik die ochtend “mijn medicijnen met een slokje water had genomen” en de verpleegster hier niet mee kon lachen omdat ik nuchter had moeten blijven, werd ik naar de operatiekamer geleid. Vanaf dan klampte ik paniekerig elke persoon aan die ik tegenkwam om te verkondigen dat ze enkel mijn linkerknie moesten opereren en dat ze die andere pijl totaal moesten negeren. Dan kreeg ik kalmeringspilletjes en een kalmeringsspuitje. Dan kwam de chirurg langs en die had een leren vest aan. Dat vond ik wel fancy. Ik zei hem dat hij bij mijn linkerknie moest zijn. Daarna herinner ik mij niks meer.

knie2

Toen ik wakker werd in de narcoseruimte (?), had ik het koud, deed mijn been pijn en vroeg ik meteen aan de dichtstbijzijnde persoon wat er nu mis was met mijn knie: kruisbanden, meniscus, iets anders? De narcoseverpleegster (?) zei dat het mijn kraakbeen was, waarna ik weer indommelde en pas bijkwam toen ik weer in mijn VIP-eenpersoonskamer was. Ik vroeg de verpleegster die de verkeerde pijl had gezet wanneer de chirurg langskwam om uitleg te geven, maar zij verzekerde mij dat ik hierop niet moest wachten. Toen ik protesteerde dat er tijdens de operatie blijkbaar gebleken is dat er een kraakbeenprobleem was, zei de verpleegster dat het gewoon mijn kruisbanden waren en dat ik wel gehallucineerd zal hebben dat iemand mij vertelde dat het een kraakbeenprobleem was. (Alsof ooit iemand in the history of the world dat gehallucineerd heeft? Da’s keirandom?) Ondanks de onbetwistbare betrouwbaarheid van de verpleegster die de verkeerde pijl had gezet, besloot ik toch maar te wachten. De chirurg wist mij te zeggen dat het wel degelijk een kraakbeenprobleem was. Ondertussen was ik zo goed als omgekomen van de honger en dorst, maar kreeg ik water en yoghurt (“waarom geven ze niet gewoon platte kak?” vroeg ik mij af).

Even later werd ik opgehaald door mijn ex-schoonmoeder, eens thuis bracht mijn ex-schoonzus mij een pot Ben&Jerry’s, even later belde ik wenend mijn zus en de rest van de dag keek ik naar “Game of Thrones”.

knie4knie

Morgen word ik opnieuw geopereerd aan mijn knie. Er is waarschijnlijk (nog) een kraakbeenletsel.

Ondanks al het bovenstaande, kies ik toch opnieuw voor hetzelfde ziekenhuis, want mijn chirurg had een leren vest aan toen hij mij goedendag kwam zeggen en ik vond dat wel tof.

Het geluk zit in kleine dingen.

Advertenties

strafwassen

27/05/2011 § 2 reacties

er zijn weinig dingen die ik echt haat. naar het toilet gaan in een dixie-festival-wc is een van die dingen, net als zwart-witdocumentaires op canvas, op een zomerdag in een overvolle bus moeten rechtstaan, rani de coninck  en net vijf keer gepromoveerd zijn geweest in the sims waarna uw pc crasht en al uw moeite voor niks is geweest.

maar wat ik nog meer haat dan al deze dingen tesamen, is afwassen. in mijn hoofd noem ik deze verschrikking dan ook “strafwassen”: het loutere bestaan van deze werkelijk onuitstaanbare activiteit moet wel een straf van god zijn. ik benader afwassen dan ook alsof het een veroordeling tot death row is. beginnend van situatie nul, namelijk wanneer alle afwas gedaan is, gedraag ik mij als een struisvogel met het hoofd in het zand: ik grabbel gretig in de schuiven en kasten om mooi afgewassen keukengerei te gebruiken, waarna ik ze zonder blinken in de pombak drop. deze wittebroodsweken zijn heerlijk en stressvrij, maar komen vervolgens abrupt ten einde: wanneer er plotsklaps geen proper lepeltje meer is om mijn chocolate fudge brownie ijs van ben&jerry’s te eten is dit als een donderslag bij heldere hemel. wanneer ik dan toch een blik werp op het pombakgebied is de afwasberg intussen zo enorm groot geworden dat er geen beginnen aan lijkt: vuile pannen liggen op vuile borden die bedekt zijn met vuil bestek. dit aanzicht is zo ontmoedigend dat ik niet verder kom dan één lepeltje af te wassen zodat ik mij kan gaan troosten met wat ben&jerry’s ijs.

om dit uiterst traumatiserend moment te vermijden, heb ik doorheen de jaren dan ook bepaalde technieken ontwikkeld om het zo lang mogelijk uit te stellen. zo blijkt bepaald keukengerei zich te lenen tot meerdere gebruiksfuncties: boter smeren kan ook met een lepel (ja, zelfs met een vork of een spatel) en eten kan ook uit een kom in plaats van uit een bord. uzelf uitnodigen bij andere mensen of op restaurant gaan, is ook zeer doeltreffend afwas-uitstelgedrag. ook papieren en plastiek keukengerei kan soelaas bieden: kartonnen bordjes zijn een zaligheid en ook bestellen bij wok&walk is een aanrader aangezien zij, naast heerlijke wok, ook een plastiek vorkje meeleveren. ontkomen aan strafwassen kan eveneens door anderen te beschuldigen van het bevuilen van uw keukengerei of ze op een andere manier onder druk te zetten om uw afwas te doen.

meer nog dan gaan samenwonen met mijn vriend en zijn konijn, kijk ik er dan ook het hardst naar uit om binnen een paar maanden een afwasmachine te hebben. “i shall call him squishy and he shall be mine and he shall be my squishy!”

hij klust

23/05/2011 § 2 reacties

mijn vriend en ik kennen enkele opmerkelijke verschillen. jeroen houdt van sportieve activiteiten, ik wist tot voor kort niet dat wielrennen een teamsport was. jeroen kijkt graag naar canvas, maar ik ren gillend weg als ik weer naar een zwart-witdocumentaire over WO II moet zien. jeroen bestelt altijd scampi’s, terwijl ik al een beetje moet overgeven als de mensen naast ons ook scampi’s hebben besteld.

jeroen en ik hebben daarentegen ook wel wat gemeen. zo gaan we allebei graag op restaurant en naar de cinema, kunnen we uren spenderen op youtube en vinden we beiden mijn kat de schattigste poes ter wereld.

wat in een relatie echter nog belangrijker is, is complementair zijn aan elkaar. jeroen kookt graag, ik eet graag. ik organiseer graag dingen, jeroen leeft in een soort van chaos wanneer overgelaten aan zijn eigen lot.

dit weekend werd ik nogmaals geconfronteerd met een eigenschap van jeroen die complementair is aan mijn karakter. bij het bespreken van welke meubels mee zouden verhuizen als we gaan samenwonen, sprak jeroen plots over de mogelijke toekomstigheid van uiterst vreemde bezigheden zoals “kasten herschilderen” en “zetels opnieuw overtrekken”. zelfs al zou ik mij bewust zijn geweest van het eigenaardige fenomeen van “zetels overtrekken”, ik zou het werkelijk nooit overwegen. ik zou gewoon een nieuwe zetel kopen.

jeroen houdt echter van “klussen”: hij gebruikt niet alleen ongetwijfeld zelfverzonnen terminologie als “zetels overtrekken”, maar hij repareert ook graag dingen. zelf. met zijn eigen handen. op dat gebied vullen we elkaar aldus perfect aan: jeroen klust graag, ik rust graag.

als ik geconfronteerd wordt met een kapot toestel, pas ik de volgende beproefde techniek toe: (1) opnieuw proberen aan de praat te krijgen door op enkele knopjes te drukken, ertegen te roepen en er vervolgens op te kloppen, (2.1) bij falen en als ik geld heb, een nieuw toestel gaan kopen; (2.2) bij falen en als ik geen geld heb, proces herhalen tot ik wel geld heb.

jeroen lijkt niet te vinden voor deze “smijt er geld tegenaan”-techniek. nochtans is mijn methode uiterst efficiënt. zijn geklus blijkt uit mijn tweejarige ervaring toch net iets minder doeltreffend. zo heeft het een half jaar geduurd vooraleer hij zijn fietsband met zijn eigen handen gemaakt had. ik zou er gewoon geld tegenaan hebben gesmeten en de fiets naar een fietsenmaker hebben gebracht. ik wacht ook nog altijd op het eigenhandig monteren van mijn mandje op mijn fiets.

volgens mij is klussen dan ook een beetje zoals het plan opvatten om drie moelleuxs na elkaar te eten: het lijkt het meest bevredigende idee ooit, maar eens ge bezig zijt valt dat dik tegen.

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met verhuis voor "Capriolen" - de alledaagse belevenissen van Sanne.